الزامات غواصی

 

.

   بی تردید در زمان مواجهه با اورژانس‌های غواصی، جدای کمک گرفتن از کتاب حاضر و تجربه سرپرستان غواصی، مشاوره با پزشک متخصص غواصی و اخذ نظریه وی نیز به عنوان یکی از ارکان اصلی درمان محسوب خواهد شد.

    در آخر، بر خود لازم می دانم از زحمات دوست و همکار بسیار عزیزم دکتر محمد رضا نقوی که در ویرایش این کتاب کمک خود را از من دریغ نداشت نهایت سپاس و تشکر را داشته باشم. 

 

دکتر رامین معصومی

متخصص پزشکی غواصی و درمان هیپربار

                                                                                                                      تابستان1386  

 پیش‌گفتار

 

این کتاب، چاپ سوم جداول غواصی و درمانی کشور نروژ بوده که جدول‌های غواصی با هوا و نیتروکس و همچنین جداول و اقدامات لازم برای درمان بیماری برداشت فشار و سایر مواردی که نیازمند درمان هیپربار هستند را در بر می‌گیرد. جداول غواصی بدون تغییر باقی مانده‌، غیر از آن که جداول برداشت فشار مربوط به غوصهای با ریسک بالا با علامت مشخص شده‌اند.این علامت به آن معناست که بهتر است از اجرای این‌گونه غوص‌ها پرهیز شود. متن کتاب و برخی جداول مورد بازنگری کامل و مجدد قرار گرفته و تا حدی دچار تغییر شده‌اند. فصول و پاراگراف‌های جدید نیز به متن اضافه شده است.

هدف از انتشار این کتاب شناخت بهتر روشهای ایمن غواصی است. بر همین اساس، ما بر به کارگیری مناسب جداول غواصی برای محدودترکردن خطر بیماری برداشت فشار تأکید داریم. همچنین عملکرد صحیح نفرات در زمان بروز حادثه نیز حائز اهمیت است. این کتاب برای تمامی افرادی که در عملیات غواصی دخیل هستند قابل استفاده بوده و شناخت کلی در خصوص فیزیولوژی و پزشکی غواصی نیز باعث درک بهتر آن خواهد شد.

در خصوص برخی مسائل در پزشکی غواصی نقطه نظرهای متفاوتی وجود دارد: دلیل اکثر این اختلاف نظرها نبودن تحقیقات موثق و/یا رسیدن به نتایج غیر همسان بوده و لازم است خواننده این مسئله را مد نظر داشته باشد.

در اینجا مراتب تشکر و امتنان خود را از تمامی افرادی که در تجدید چاپ و بازنگری این کتاب به ما یاری کرده‌اند اعلام می‌داریم، خصوصاً از دکتر یان ریسبرگ که علی‌رغم بار سنگین کاری، کمک خود را از ما دریغ نداشت.

 

دکتر آرنه یوهان آرنتزن - دکتر سوین ایدزویک - دکتر یان ریسبرگ               

   اکتبر2006

 مقدمه

1- هر جدول غوص مقایسه‌ای را بین به حداکثر رسانیدن زمان کف در مقابل زمان برداشت فشار از یک طرف و تلاش برای به حداقل رساندن خطر بیماری برداشت فشار (DCI) (Decompression Illness) را از طرف دیگر انجام می‌دهد. در طول سالیان اخیر قسمت اعظم توجه بر روی کاهش بروز DCI معطوف شده است. اگرچه جداول طراحی شده به طور مسلم از بروز بیماری ممانعت به عمل نیاورده، اما این جداول بر اساس موارد آزمایش شده و مطمئن‌ترین رویکرد طراحی شده‌اند. هر کدام از تغییرات اعمال شده بر روی جداول بر مبنای تجربیات عینی و واقعی است که اکثر آنها حاصل عملکرد شرکت‌های معتبر غواصی نروژ بوده که با به کارگیری تجهیزات مختلف غواصی به انجام رسیده است.

2- جدول برداشت فشار به طور اساسی جدول 1 نیروی دریایی انگلستان (RN) (Royal Navy) است که به شکل وسیعی در اروپا مورد استفاده قرار می‌گیرد. با این وجود، نویسندگان کتاب تغییرات مشخصی را در آن اعمال کرده‌اند. در درجۀ اول، سرعت صعود آهسته‌تری در نظر گرفته شده است. از طرف دیگر، روش انجام غوص‌های تکراری دچار تغییر گردیده و در نهایت، مواردی از غوص که نیازمند طولانی‌ترین زمان برداشت فشار می‌باشند، حذف شده‌اند.

3- جدول برداشت فشار در سطح با استفاده از اکسیژن( (SUR-D O2 شکل اصلاح شده جدول نیروی دریایی امریکا                          (US Navy SUR-D O2) می‌باشد. تغییرات اعمال شده بر این جداول حاصل تجربیات عملی غواصان نروژی است. روش بازبینی شده با محافظه‌کاری بیشتر نسبت به نمونه اصلی، ایمنی بیشتری را به اثبات رسانده‌ است. جدول SUR-D O2 در پروژه‌های غواصی دریای آزاد و ساحل به وفور مورد استفاده واقع می‌شود. از آنجایی که کم‌عمق‌ترین ایستگاه برداشت فشار در آب 9 متر است، غواصان از ایستگاه‌های طولانی مدت و اثرات منفی امواج‌ و جریان‌های دریایی به دور خواهند بود.

4- استفاده از هوای غنی شده با اکسیژن (نیتروکس) (Nitrox) به همراه استفاده اختیاری از برداشت فشار در سطح، در غواصی تجاری نروژ معمول نیست. در صورت استفادۀ مناسب، نیتروکس می‌تواند حاشیه امنیت بیشتری را برای غواص فراهم کرده و در عین حال از لحاظ اقتصادی نیز به صرفه‌‌تر است.

5- وظایف سرپرست غواصی. لازم است در زمان خواندن جداول غواصی دقت کافی به عمل آید. جداول صرفاً نشانگر برداشت فشار مناسب بر اساس عمق‌های مختلف و زمان کف می‌باشند. سایر عوامل مانند فشار کار و سن غواص باعث تغییراتی در جداول می‌گردند. تلاش ‌خواهد شد که اینها و سایر موارد دخیل برای خواننده مشخص شوند.

6- بیماری برداشت فشار و تأثیرات طولانی مدت آن بر سلامت. مطالعات اخیر مشخص ساخته که بیماری برداشت فشار عصبی از آنچه که تصور می‌شد، شایع‌تر است. به علاوه، در مقایسه با باورهای قبلی، بروز و شدت اثرات طولانی مدت DCI بر روی سلامت فرد نیز از وسعت بیشتری برخوردار است. بر همین اساس، استفاده از روش‌های غواصی که باعث به حداقل رسیدن خطر DCI می‌گردند، حائز اهمیت می‌باشد.

7- استفاده از اکسیژن به جای هوا به عنوان گاز تنفسی در درمان‌های هیپربار برای بیماری DCI منجر به کاهش قابل توجهی در بروز صدمات دائم گردیده. همچنین جداول اکسیژن باعث موثرتر شدن و ثمربخشی بیشتر نتایج درمان شده است.

8- ایمنی جدول. میزان ایمنی یک جدول عموماً‌ بر اساس میزان بروز DCI سنجیده می‌شود. برای دست‌یابی به میزان بروز دقیق DCI  به تعداد زیادی از غواصان و ساعات غوص نیاز است. علی‌رغم این مسئله، ممکن است نتایج نهایی دارای ابهاماتی باشند. جداول مختلفی مورد آزمایش قرار گرفته‌اند (مثل جدول نیروی دریایی آمریکا، فرانسه و نروژ)، اما در حال حاضر شواهدی دال بر ارجحیت و امنیت بیشتر یک جدول بر سایر جداول وجود ندارد.

9- جداول نروژ توسط جامعه فعالیت‌های زیرآبی نروژ مورد استفاده قرار گرفته است. در طول دهۀ 1993 تا 2003 بالغ بر 000/220 ساعت غوص ثبت گردیده که بروز DCI معادل 05/0% در هر ساعت محاسبه شده؛ یا به عبارت دیگر، یک مورد بروز DCI به ازای هر000/20 ساعت غوص. سایر آمارهای ملی نروژ نشانگر بروز 1-2 مورد DCI در هر 000/10 ساعت غوص تجاری است. با این حال، سایر گزارش‌ها بیانگر این هستند که ممکن است غواصان علائمی از بیماری DCI را تجربه کرده که گزارش نشده باقی بمانند. علاوه بر این، ممکن است شرکت‌های تجاری مواردی از DCI را درمان کرده و آن را گزارش نکنند. هر چند، به نظر می‌رسد که این موارد اندک باشند.

10- یک شاخص معمول برای استرس برداشت فشار، PrT بوده که توسط ضرب کردن فشار مطلق (بار) در جذر زمان کف (دقیقه) به دست می‌آید. مطالعۀ انجام شده در نروژ بر روی 54539 غواص نشان داد در غوص‌هایی با PrT بیش از 35، میزان بروز DCI 20 برابر غوص‌هایی با PrT کمتر از 35 می‌باشد. غوص‌های در محدوده نهایی جداول (حداکثر زمان برای عمق مشخص) در مقایسه با غوص‌های میانۀ جدول مقادیر بیشتری استرس برداشت فشار ایجاد می‌کنند.

11- نویسندگان کتاب استفاده از جداول را به دلیل سابقه ایمنی اثبات شده آنها توصیه می‌کنند. به علاوه، این جدول‌ها روش استاندارد برنامه‌ریزی غوص را نیز در اختیار قرار می‌دهند. استفاده از یک مرجع استاندارد برای برنامه‌ریزی ایمن عملیات غواصی، امری حیاتی است.

12- پیشرفت‌های آتی در روش‌های برداشت فشار. اطلاعات نشانگر آن هستند که اضافه کردن زمان برداشت فشار در عمق‌های کم باعث ارتقاء نسبی امنیت غوص می‌شود. روش‌های حاضر بر ایستگاه‌های عمیق‌تر و سرعت صعود آهسته‌تر، بدون اضافه کردن زمان کلی  برداشت فشار، تأکید دارند. الگوریتم‌های اخیر به همراه مطالعات بر روی حیوانات این گونه مطرح می‌کنند که این روش منجر به غوص‌های ایمن‌تر می‌شود، هر چند که تأیید این امر نیازمند تحقیقات بیشتری بر روی نمونه‌های انسانی است. آنچه مسلم است، روش‌های آتی برداشت فشار از میان همین مطالعات سر بر خواهند آورد.

 

جدول استاندارد برداشت فشار با هوا

1- عمق جدول، نشانگر حداکثر عمق برای جدول می‌باشد؛ بنابراین غوص به عمق30 متر نیازمند استفاده از جدول30 متر است. برای غوص به عمق 5/30 متر، از جدول33 متر (عمق بیشتر بعدی) سود خواهیم جست.

2- هر زمان که عمق توسط اندازه‌گیری واقعی عمق آب مشخص می‌گردد، باید عمیق‌ترین نقطه غوص به عنوان عمق غوص در نظر گرفته شود. ترجیحاً بهتر است میزان عمق به کمک سیستم‌های الکترونیکی یا هوایی مشخص شده که در این صورت، عمق غوص بر اساس محل قرار گرفتن حاشیه تحتانی سینه غواص احتساب خواهد شد. با در نظر گرفتن واحدهای فیزیکی، یک بار نشانگر عمق 10 متر بوده و نیازی به افتراق بین آب شور و شیرین وجود ندارد.

3- زمان کف (Bottom time) به فاصلۀ زمانی بین ترک سطح (شروع نزول) تا شروع صعود اطلاق می‌گردد. معیار زمان در جدول، حداکثر زمان کف مجاز برای غوص و عمق معین غوص در جدول می‌باشد. برای پرهیز از اضافه‌تر شدن زمان غوص، آماده کردن غواص برای صعود در زمانی قبل از رسیدن به حد نهایی مدت غوص کاری عاقلانه است. با انجام این کار، غواص به تغییر جدول به زمان طولانی‌تر نیازی نخواهد داشت.

4- بر اساس مراجعه به زمان کف و عمق غوص، جدول ایستگاه‌های برداشت فشار و صعود مناسب  مشخص خواهد شد. توجه کنید که زمان لازم برای هر ایستگاه الزامی، سرعت صعود مناسب تا ایستگاه بعدی را نیز در بر دارد. لازم است غواص وضعیت بدن خود را به شکلی درآورده تا حاشیه تحتانی قفسه سینه به موازات عمق ایستگاه قرار گیرد.

5- سرعت صعود(Ascent rate) معادل 10 متر در دقیقه است. این سرعت در موارد صعود مستقیم به سطح (غوص‌های بدون ایستگاه) و همچنین صعود از کف به اولین ایستگاه برداشت فشار مورد استفاده واقع می‌شود. غوص بدون ایستگاه به غوصی اطلاق شده که به ایستگاه جهت برداشت فشار نیازی ندارد. هر زمان که سرعت صعود بسیار آهسته بود، نباید برای "جبران" آن، سرعت صعود نهایی را افزایش داد. باید زمان بین هر ایستگاه حدود یک دقیقه به طول انجامد. وقتی زمان ایستگاه در 3 متری به انجام رسید، برداشت فشار به انتها رسیده و غواص به سطح خواهد آمد. توجه داشته باشید که سرعت صعود مناسب، اصلی در برنامه‌ریزی برداشت فشار است. صعود بی‌دقت و سریع می‌تواند منجر به بروز مشکلاتی مشابه آنچه به دنبال انجام ندادن ایستگاه‌های الزامی برداشت فشار ایجاد می‌شود، گردد.

6- مسئله: شما غوصی به عمق 19 متر و به مدت 64 دقیقه انجام داده‌اید. باید از چه جدولی استفاده کرد و سرعت صعود مناسب کدام است؟

    پاسخ: جدول مناسب، جدول 21 متری و زمان 70 دقیقه است. برداشت فشار توصیه شده، 5 دقیقه در عمق6 متری و10 دقیقه در 3   متر می‌باشد. این بدان معناست که باید از زمان ترک کف تا ترک ایستگاه 6 متری، 5 دقیقه سپری شده و بعد از آن 10 دقیقه از زمان ترک ایستگاه 6 متری تا ترک ایستگاه 3 متری محسوب گردد و پس از آن غواص به سطح آید.

7- یک غوص منفرد، یا "غوص غیرتکراری"- در مقابل "غوص تکراری" (Repetitive dive )- به غوصی اطلاق شده که به فاصله 12        ساعت یا بیشتر پس از پایان غوص قبلی (به همراه برداشت فشار) انجام شود.

8- گروه غوص تکراری. حرفی است که مستقیماً با میزان نیتروژن باقی مانده در بدن غواص به فاصله 12 ساعت بعد از پایان غوص مرتبط  است. میزان نیتروژن در بافت‌های بدن غواص بعد از رسیدن به سطح، در ردیف "گروه غوص تکراری" نشان داده شده است. گروه غوص تکراری، حرفی از A تا Z بوده که در آن A  نشانگر پایین‌ترین و  Zنمایانگر بالاترین میزان نیتروژن باقی مانده در بدن غواص برای انجام غوص‌های تکراری است.

9- غوص تکراری به غوصی اطلاق شده که با فاصلۀ کمتر از 12 ساعت نسبت به پایان غوص قبلی (به همراه برداشت فشار) انجام گردد. غوص تکراری دارای جریمه بوده، به این معنا که زمان کلی غوص با اضافه کردن زمان جریمه غوص قبلی به زمان کف احتساب می‌گردد.

10- گروه غوص تکراری با احتساب فاصله زمانی ماندن در سطح. هر چه غواص قبل از انجام غوص تکراری مدت زمان طولانی‌تری را در سطح سپری کند، میزان نیتروژن باقی مانده در بدن وی کمتر خواهد بود. برای محاسبه این عامل از جدول زمانی نیتروژن باقی مانده برای غوص‌های تکراری با هوا استفاده می‌شود. حروف A تا Z که به صورت اریب در جدول قرار دارند نشانگر گروه‌های غوص تکراری می‌باشند. در سمت راست هرگروه، زمان (به ساعت و دقیقه) از موقع رسیدن به سطح غوص قبلی منظور شده است. در ردیف پایین، در زیر زمان‌های سطح، گروه تعدیل شده غوص تکراری برای آن زمان سطح معین به صورت عمودی آورده شده است.

11- جریمه نیتروژن باقی مانده توسط عمق برنامه‌ریزی شده برای غوص بعدی و میزان نیتروژن اضافی که غواص از غوص قبلی با خود دارد، محاسبه می‌شود. هر چه میزان بیشتری نیتروژن در بافت‌های بدن غواص حل شده باشد، میزان جریمه بیشتر خواهد بود. جریمه در واقع معیاری است برای مدت زمان لازم جهت اکتساب میزان واقعی نیتروژن در غوص دوم. بنابراین، جریمه در غوص‌های دوم عمیق‌تر، کمتر خواهد بود؛ چرا که برای رسیدن به بار واقعی نیتروژن در عمق‌های بیشتر، به زمان کمتری نیاز است.

12- زمان‌های بسیار طولانی کف یا غوص‌های بسیار عمیق دارای گروه غوص تکراری نیستند. این بدان معنا است که نباید به دنبال این چنین غوص‌هایی اقدام به غوص تکراری نمود. به عبارت دیگر، قبل از گذشت 12 ساعت مجاز به انجام هیچ غوصی نخواهیم بود.

13- مسئله: شما بمدت 28 دقیقه به عمق 23 متری غوص می‌کنید. بعد از گذشت 2 ساعت در سطح، غوص دیگری، این بار به عمق 19متر انجام می‌شود. از کدام گروه غوص تکراری استفاده شده و مدت زمان غوص بدون نیاز به ایستگاه در عمق 19 متری چقدر خواهد بود؟

  پاسخ: غوص اول بر اساس جدول 24 متر و زمان30 دقیقه (زمان و عمق بالاتر) محاسبه می‌شود که گروه غوص تکراری Gرا برای ما مشخص می‌سازد. برای پیدا کردن گروه تعدیل شده، حرف G را در ردیف اریب در نظر گرفته و گروه زمانی متعلق به زمان ماندن در سطح (2ساعت) را می‌یابیم (گروه2:30- 1:30). با توجه به پایین جدول، حرفE برای ما مشخص می‌شود. این گروه تعدیل شده برای 2 ساعت زمان ماندن در سطح است. اکنون، مشکل دیگر انتخاب جدول مناسب برای غوص دوم است. از آنجا که عمق 19 متری در جدول نیست، انتخاب جدول 21 متری لازم است. در پایین جدول 21 متری شما ردیفی که در آن جریمه‌های گروه‌های مختلف درج شده را مشاهده می‌کنید. حرف E نشانگر جریمه 30 دقیقه‌ای برای غوصی به عمق 21 متر است. از آنجا که حداکثر زمان غوص بدون نیاز به ایستگاه در این عمق 40 دقیقه می‌باشد، جریمه 30 دقیقه‌ای به معنای آن است که ما فقط 10 دقیقه زمان داریم. بنابراین، حداکثر زمان کف بدون نیاز به ایستگاه برای غوص دوم 10 دقیقه خواهد بود. زمان‌های بیشتر،به انجام ایستگاه نیاز خواهند داشت.

14- زمان سطح کمتر از 10 دقیقه. در این حالت زمان کف به صورت مداوم و بدون در نظر گرفتن زمان سطح حساب می‌شود. با این حال، این روش در زمانی که قسمت اولیه غوص نیازمند ایستگاه بوده و یا از لحاظ زمانی به انجام ایستگاه نزدیک می‌شود، توصیه نمی‌گردد.

15- غوص‌های مخاطره‌آمیز. برخی غوص‌ها خطرناک‌تر از سایرین بوده و یا احتمال بروز DCI در آنها بیشتر است. به این مسئله به طور کامل در فصل پیشگیری از بیماری برداشت فشار اشاره خواهد شد. غوص‌های تکراری و انجام غوص برای چند روز متوالی باعث افزایش خطر بروز DCI خواهند شد. این مسئله حتی در صورت انجام کامل و بدون نقص جداول برداشت فشار، محتمل است. تجربه و استنتاج منطقی نشان می‌دهد که غوص‌های تکراری و انجام غوص در چند روز متوالی در حالات زیر از خطر بیشتری برخوردار هستند:

* غوص‌هایی به عمق بیش از30 متر.

* غوص‌هایی که با جریمه زمانی بیش از 15 دقیقه مواجه می‌شوند.

* غوص‌های نیازمند قوای بالای جسمی.

* احساس سرما در زمان برداشت فشار.

16- غوص‌های تکراری را باید به طور معمول به یک غوص محدود کرد. با این حال، دو غوص تکراری نیز در صورتی که هیچ کدام از آنها در حیطه غوص‌های مخاطره‌آمیز نباشند، قابل قبولند. در هر صورت، غوص انجام شده بعد از نزول اول باید حداکثر به عمق 9 متری (یا عمق معادل 9 متر با هوا در زمان استفاده از نیتروکس) محدود شود.

17- انجام غوص برای چند روز متوالی. در صورت انجام غوص‌های مخاطره‌آمیز، غواص باید از انجام غوص به مدت بیش از 3 روز متوالی پرهیز کند. از طرف دیگر، وقتی که هیچ غوصی مخاطره‌آمیز نبوده (با توجه به عوامل قید شده فوق)، لزومی برای استراحت یک روزه وجود ندارد. در هر حالت، غوصی به عمق حداکثر 9 متر یا عمق معادل 9 متر با هوا در زمان استفاده از نیتروکس مجاز است. از لحاظ تکنیکی این حالت به عنوان روز بدون غوص محسوب می‌شود.

18- غوص‌های عمیق در اتاق فشار. بنا بر تجربه می‌دانیم غواصانی که در اتاق‌های فشار و در شرایط خشکی به عمق‌های بالا می‌روند، دچار علائم خفیف پوستی (بندز پوستی) (Skin Bends) می‌شوند. در اکثر مواقع این گونه گذاشت فشار (با عمق زیاد) برای آزمون غواصان از لحاظ "تخدیر ازت" انجام می‌پذیرد. متأسفانه جدول برداشت فشار با هوا در آب در این اعماق ایمنی کمتری را ایجاد می‌کند. به فصل غوص‌های عمیق در اتاق فشار ارجاع شود.

19- سایر محدودیت‌ها. جدول‌ها طولانی‌ترین زمان مجاز را با علامت (*) مشخص کرده‌اند. این امر برای پرهیز از این زمان‌ها انجام شده است. غوص‌های نیازمند برداشت فشار طولانی از ایمنی کمتری برخوردار بوده و محدودۀ زمانی حداکثر 35 دقیقه برداشت فشار در آب که توسط نویسندگان این کتاب پیشنهاد شده با محدودۀ توصیه شده در برخی کشورهای دیگر تفاوت دارد. سایر عوامل مرتبط با غواصی، مثل دمای آب و پیچیدگی تجهیزات غواصی نیز در تعیین حداکثر زمان ایمن برداشت فشار دخیل هستند.

20- غوص در چند عمق مختلف. با توجه به راهنمای اصلی استفاده از جداول برداشت فشار، عمق یک غوص توسط حداکثر عمقی که غواص به آن رسیده است محسوب می‌گردد. از طرف دیگر، برای غوص در چند عمق مختلف، میزان برداشت گاز خنثی در عمق‌های مختلف اندازه‌گیری می‌شود.این امر به ما فرصت زمانی بیشتری را برای ماندن در کف می‌دهد، به شرطی که عمق‌های بیشتر در ابتدا انجام شوند. می‌توان از جداول نروژی نیز برای برنامه‌ریزی این نوع غوص استفاده کرد؛ اما با توجه به نبود سابقه آزمون و تأیید، این امر توصیه نمی‌شود. کامپیوترهای جدید غواصی برای محاسبه غوص در عمق‌های مختلف مناسب‌تر هستند.

 

غواصی در ارتفاعات بیش از 250 متر

1- فشار مطلق در سطح دریا (فشار بارومتریک استاندارد) یک اتمسفر است. این فشار معادل760 میلیمتر جیوه (mmHg)، 332/10 متر آب شیرین و 25/101 hPa می‌باشد. برای تمامی موارد عملی می‌توان از معادله تقریبی  1 بار = 1000 hPa = 10 متر آب (اعم از آب شور یا شیرین) استفاده کرد.

2- با صعود به ارتفاعات بالاتر از سطح دریا، فشار مطلق دچار کاهش می‌شود. در نزدیکی سطح دریا این کاهش تقریباً 1hPa به ازای‌ هر 6/8 متر افزایش ارتفاع است. با این حال، با افزایش ارتفاع صعود، کاهش فشار با سرعت کمتر و فاصله بیشتر انجام می‌شود. ارتفاع تقریبی کوه اورست حدود 8848 متر از سطح دریاست. در این ارتفاع، فشار مطلق معادل314 hPa  می‌باشد.

3- وضعیت‌های جوی (مثل سیستم‌های جوی پرفشار یا کم فشار) باعث بروز تغییراتی در فشار مطلق می‌شوند. فشار 5/935 hPa پایین‌ترین فشار اتمسفریک در سطح دریا بوده که در نروژ گزارش شده است. این فشار معادل فشار بارومتریک ارتفاع 670 متری از سطح دریا می‌باشد.

4- غواصی در ارتفاعات. در زمان غوص در دریاچه‌ای واقع در یک کوه،کسر بین فشار در عمق و فشار در سطح در مقایسه با غواصی در دریا بیشتر خواهد بود. این امر باعث تاًثیر بر روی قوانین برداشت فشار می‌گردد. دو راه حل برای این مسئله وجود دارد: اولی استفاده از تصحیحات در جداول معمول غواصی بوده و راه حل دیگر، به کارگیری جداول طراحی شده برای غوص در ارتفاعات است.

5- روش ساده و معمول محاسبه "عمق تصحیح شده"، بر اساس کسر بین فشار مطلق محیط و عمق صورت می‌پذیرد. از آنجا که این روش توسط کراس (E.R.Cross) طراحی شده، معمولاً‌ به آن "تصحیح کراس" (Cross Correction) نیز اطلاق می‌شود. عمق تصحیح شده (Dc) با این معادله به دست می‌آید:                                                 

فشار اتمسفریک سطح دریا × عمق

فشار اتمسفریک محل غوص

 

Dc==

 

6- ارتفاعات کمتر از 250متر بالاتر از سطح دریا. برای ارتفاعات کمتر از 250 متر، جدول تعدیلی طراحی نشده است. از طرف دیگر، نیازی به در نظر گرفتن تغییرات طبیعی فشار بارومتریک نیست، هر چند ممکن است وجود یک سیستم کم‌فشار  در منطقه باعث تغییرات چند صد متری فشار گردد.

7- خو گیری به ارتفاع. زمانی که غواص به محل غوص خود در ارتفاعات می‌رسد، بافت‌های بدن وی میزان اضافه‌ای از نیتروژن را در خود دارند(فوق اشباع). این نیتروژن باقی مانده مانند نیتروژنی است که به دنبال غوص تکراری در بدن به وجود می‌آید. بر اساس ارتفاع، این نیتروژن اضافه نیازمند قوانین برداشت فشار- همانند قوانین غوص‌های تکراری (اضافه کردن زمان نیتروژن به زمان کف)- می‌باشد. پس از 12 ساعت ماندن در ارتفاع جدید، بافت‌های بدن غواص با فشار محیط جدید به تعادل رسیده و جریمه‌ای برای غوص اول احتساب نخواهد شد.

8- مسئله: یک غواص به ارتفاع 400 متری صعود کرده و بدن وی برای این ارتفاع به تعادل رسیده است. سپس وی برای انجام غوصی به عمق 18 متر به ارتفاع 1300 متری سطح دریا می‌رود. برای تعیین گروه غوص تکراری و تصحیح عمق از چه جدولی استفاده می‌کنید؟

   پاسخ: محل غوص در ارتفاع 1300 متری معادل ردیف 1500-1250 متر می‌باشد. در سمت راست ردیف 20 متر، به عمق تصحیح شده که 24 متر است، می‌رسیم. اکنون لازم است که میزان نیتروژن باقی مانده بدن محاسبه شود. در صورتی که غواص مستقیماً از سطح دریا به ارتفاع 1300 متری صعود کرده بود، گروه غوص تکراری وی C محاسبه می‌شد. از آنجا که وی فقط 900 متر صعود کرده، با ایمنی کامل می‌توان از ردیف 1000-750 متر سود جست که غواص را در گروه B غوص تکراری قرار می‌دهد. این بدان معناست که 10 دقیقه جریمه (اضافه شدن 10 دقیقه به زمان کف) در جدول عمق 24 متری منظور خواهد شد.

9- برداشت فشار در سطح. برای برنامه‌‌های غوصی که نیازمند برداشت فشار در سطح هستند، روشی برای اندازه‌گیری نیتروژن اضافه بدن در غواص خو نگرفته به شرایط جوی جدید وجود ندارد. بنابراین، توصیه می‌شود که غواصان حداقل 12 ساعت را در محل غوص گذرانده و سپس برنامه‌ریزی غوص با برداشت فشار در سطح انجام پذیرد.

10- عمق‌های ایستگاه برداشت فشار. به صورت تئوریک، صحیح‌ترین تعدیل در خصوص ایستگاه‌های برداشت فشار باید شیفت ملایمی را به سمت بالا داشته باشد. با این حال، برای کارهای عملی عمق‌های تعدیل شده با عمق‌های اصلی صرفاً چند سانتیمتر فاصله داشته و بنابراین در مواردی که این تفاوت کمتر از یک متر باشد، نیازی به تعدیل عمق ایستگاه وجود نخواهد داشت.

 

پرواز بعد از غواصی

1- تجربیات عملی نشان می‌دهد که پرواز بعد از غوص، خطر ابتلا به DCI را افزایش خواهد داد. مشکل خود پرواز نیست، بلکه برداشت فشار اضافه شده ناشی از کاهش فشار کابین می‌باشد. قوانین بین‌المللی کاهش فشار کابین در هواپیماهای تجاری را تا فشار معادل2500متر (8000 پایی) مجاز می‌دانند. نویسندگان کتاب نیز همین فشار را توصیه می‌کنند. مشکل مشابه می‌تواند در زمان کاهش فشار محیط اطراف به دنبال غوص نیز ایجاد شود؛ مانند زمانی که غواص بعد از غوص، با اتومبیل به نواحی کوهستانی سفر می‌کند.

2- عوامل مختلفی در این مسئله دخیل هستند. به همین دلیل، ارائه راهنمایی ساده و ایمن چندان میسر نیست. مراکز شناخته شده غواصی مثل DAN، PADI، USNو DMAC از راهنماهای مختص خود استفاده کرده که چندان تناسبی با گروه‌های دیگر ندارد.

3- عموماً هر چه عمق و مدت زمان غوص طولانی‌تر بوده و هر چه فشار کابین پایین‌تر و فاصله زمانی بین اتمام غوص و پرواز کمتر باشد، خطر بروز DCI افزایش خواهد یافت. کنترل فاصله زمانی بین اتمام غوص و پرواز به سادگی انجام پذیر است. همچنین می‌توان انتظار داشت که فشار کابین بالاتر از حد مجاز باقی بماند. با این حال، مشکل بزرگ،‌اندازه‌گیری استرس برداشت فشار از غوص (غوص‌های) قبلی است. می‌دانیم که غوص‌های تکراری، غوص‌های مخاطره‌آمیز و غواصی برای چند روز متوالی، خطر ایجاد حباب را افزایش می‌دهند. ممکن است این حباب‌ها در بدن باقی مانده و باعث بالا رفتن خطر بروز DCI در هنگام پرواز شوند.

4- پرواز بعد از غواصی تفریحی. اکثر غوص‌های تفریحی بر اساس کامپیوترهای غواصی تنظیم می‌شوند. ممکن است این واقعیت اندازه‌گیری میزان دقیق نیتروژن در بدن را با مشکل مواجه سازد. اگر چه خطر بروز DCI بعد از پرواز کم است، ‌اما عواقب پزشکی و مالی آن حائز اهمیت می‌باشند؛ بنابراین به غواصان تفریحی توصیه می‌شود که حداقل به فاصلۀ یک روز قبل از پرواز از انجام غوص پرهیز کنند، خصوصاً به دنبال غوص‌های تکراری یا بعد از غواصی برای چند روز متوالی.

5- پرواز بعد از غواصی تجاری. در زمان غواصی بر اساس جداول استاندارد هوا یا جدول برداشت فشار در سطح- که برای غواصان حرفه‌ای امری معمول محسوب می‌شود- "زمان فاصلۀ خاتمه غوص تا شروع پرواز" بر اساس جداول پاراگراف 8 و 9 صفحۀ بعد محاسبه می‌شود. این محدودیت‌های پروازی به نسبت چاپ قبلی، محتاطانه‌تر در نظر گرفته شده‌اند. ارزیابی و محاسبات جدید عمدتاً بر اساس مراجع نیروی دریایی آمریکا انجام پذیرفته است.

6- پرواز در شرایط غیرمعمول. توجه داشته باشید که پروازهایی با ارتفاع بیش از 2500متر(8000 پایی) که در آن فشار کابین تعدیل نشده، مورد بحث قرار نگرفته‌اند. در صورت الزام به انجام پرواز با این مختصات، توصیه می‌شود که قبل از انجام آن با متخصصین پزشکی پروازی مشورت شود.

7- پرواز بعد از ابتلا به‌‌‌‌‌ ‌‌DCI. زمانی که غواص به DCI مبتلا شد، حتی هنگامی که درمان کامل انجام شده و بهبودی صد در صد احراز شده باشد، لازم است فاصلۀ زمانی مناسبی قبل از انجام اولین پرواز در نظر گرفته شود. در این موارد نیز انجام مشورت با متخصصین پزشکی پروازی ضروری است. ممکن است در کشورهای مختلف، توصیه‌های متفاوتی صورت پذیرد. در واقع، محدودیت پروازی از 1 تا 30 روز محتمل است.

8- فاصله زمانی بین پایان غوص و پرواز در جداول استاندارد برداشت فشار با هوا.

 

گروه غوص تکراری بعداز‌غوص

حداقل فاصله زمانی از پایان ‌غوص ‌تا‌ پرواز

A تا C

0 ساعت

D

4 ساعت

E

8 ساعت

F

10 ساعت

G

12 ساعت

H

14 ساعت

I

16 ساعت

J

18 ساعت

K

20 ساعت

/ 0 نظر / 9 بازدید